روزنامه ی شاخص در سرمقاله ای تحت عنوان افغانستان و خطرات پالیسی اتکای مطلق به غرب چنین نوشته است :
دولت افغانستان از آغاز تاکنون از حفظ تعادل در سیاست خارجی خود عاجز مانده و قادر نبوده تا در تعامل با کشورهای خارجی نوعی تعادل را میان کشورهای منطقه و غرب حفظ کند .
اکنون قطار دیپلوماسی افغانستان در سراشیبی اتکای مطلق به کشورهای غربی به سوی سرازیری شتاب گرفته و دولت افغانستان تلاش می کند تا با امضای پیمان استراتیژیک با کشورهای اروپایی و آمریکایی به نحوی پس از سال 2014 نظام نیم بند و نوپای افغانستان از گزند بحران های اقتصادی و امنیتی مصون بماند
شاخص می افزاید :
باید گفت که اتکای کامل به دولت های غربی که سابقه ی استعماری طولانی دارند ، اگر هم دست برخی از قدرت های منطقه همچون پاکستان از دخالت مستقیم در امور افغانستان قطع کنند که نمی کنند ، دست تطاول استعمارگران غربی بر سرنوشت کشور و مردم ما را باز کرده و افغانستان را برای همیشه عرصه ی تکتازی و جولان آنان قرار می دهد
و ادامه ی موفقانه ی انتقال مسوولیت های امنیتی عنوان سرمقاله ی روزنامه ی انیس است که در آن چنین آمده است :
مرحله ی دوم قبول مسوولیت های امنیتی توسط نیروهای افغان و اجرای آن درولایات سرحدی ، تصمیم و اراده ی قاطع مردم و به صورت خاص منسوبان قوای مسلح کشور را در امر دفاع مستقلانه از سرزمین شان بشارت می دهد . اجرای این کار در مرحله ی حساس کنونی در ولایات بدخشان ، ننگرهار و کنرها ما را به انجام 50 درصد روند انتقال نزدیک ساخته است .
انیس می افزاید :
در حالی که باور مردم و جامعه ی جهانی به توانایی رزمی و اعتماد به نفس اردوی ملی بیشتر از پیش تقویت می گردد ، همکاری مردم را در حمایت و پشتیبانی از آرمان مشترک و مقدس یعنی پاسداری از شرف و عزت ملی ، استقلال و تمامیت ارضی کشور مفید و سرنوشت ساز می دانیم
و به سراغ روزنامه ی ماندگار می رویم که در سرمقاله ای تحت عنوان حکومت و فقدان صلاحیت رهبری صلح چنین نوشته است :
نمایندة جدید سرمنشی سازمان ملل در افغانستان، هشدار داده است که گفت‌وگوهای صلح باید با مدیریت افغان‌ها انجام شود. جان کوبیس در نخستین نشست خبری خود در کابل، گفته است که سازمان ملل از روند صلح به رهبری افغان‌ها حمایت می‌کند. این در حالی است که گفت‌وگوهای صلح از چندی به این طرف وارد مرحلة حساسی شده و ابهام‌های زیادی در این خصوص به وجود آمده است. نخستین مشکل در روند گفت‌وگوهای صلح، عدم هماهنگی و نقطه‌نظرهای مشترک میان امریکا و برخی کشورهای اروپایی است
ماندگار می افزاید :
میان دولت افغانستان و امریکا نیز در خصوص مذاکرات صلح، هیچ‌گونه هماهنگی به چشم نمی‌خورد. در همین حال، میان سازمان ملل متحد، دولت افغانستان، جامعة جهانی و جناح‌های سیاسی مطرح در کشور که در خصوص مسایل صلح و گفت‌وگو با مخالفان دارای دیدگاه‌های مشخصي استند هم هیچ‌گونه نقطه‌نظرهای مشترک و هماهنگی وجود ندارد.
سازمان ملل که باید نقش برجسته‌يي در تأمین صلح در افغانستان بازی می‌کرد، در حال حاضر دست دوری برآتش دارد و چنین به نظر می‌رسد که در عمقِ مسایل قرار نگرفته است. دخالت سازمان ملل به عنوان سازمان بی‌طرف بین‌المللی در این خصوص، از اهمیت ویژه‌يی برخوردار است و به میزانی که این سازمان از قضایای صلح دور نگه‌داشته می‌شود، به همان میزان نگرانی‌های متفاوتی در میان جامعه بروز می‌کند.
این‌که چرا سازمان ملل نقش برجسته‌يی در این روند نگرفته، جای پرسش دارد و می‌تواند نشانه‌يی باشد دال بر این‌که این سازمان به گونة عمدی از روند صلح به دور نگه‌داشته می‌شود.