روزنامه هشت صبح در سرمقاله ای تحت عنوان ارمغان حنا برای کابل با اشاره به سفر وزیر امور خارجه پاکستان به افغانستان چنین نوشته است :
این سفر پس از یک دور تنش و تیرگی در روابط میان دو کشور صورت می‌گیرد. روابط افغانستان و پاکستان، در 10سال گذشته، با فراز و فرودهای زیادی همراه بوده است. اما این روابط، پس از ترور آقای ربانی و گلوله‌باری مناطق مرزی از سوی عساکر پاکستانی، به شدت تیره شده است. حکومت پاکستان در تلاش است تا پیش‌گام بهبود روابط با افغانستان شود. پاکستان پس از کنفرانس بن دوم احساس کرد که در یک انزوای سیاسی به‌سر می‌برد. عدم حضور پاکستان در کنفرانس بن دوم، با اعتراض هیچ کشوری همراه نشد. تنش در روابط پاکستان و امریکا، بر انزوای این کشور افزوده است.
هشت صبح می افزاید :
اکنون بخشی از طالبان در کابل، بخشی دیگر در قطر و برخی هم در ترکیه و عربستان در صدد چانه‌زنی‌های سیاسی برای حضور در ساختار آینده سیاسی افغانستان می‌باشند. پاکستان به‌خوبی درک کرده است که بزرگترین اهرم فشار را از دست داده است و در تلاش است که با بهبود روابط با حکومت افغانستان، جبهه‌ دیگری را برای گفتگوهای صلح باز کند. حکومت افغانستان نیز در قضیه مذاکره با طالبان عملا در حاشیه قرار گرفته است. به نظر می‌رسد که هردو کشور از اقدام امریکا در روند گفتگوهای جاری ناراضی می‌باشند. پاکستان و افغانستان انتظار دارند که در مساله‌ی طالبان، حرف‌های اول را بزنند و طرف اصلی در گفتگوها باشند. حال باید دید که حرکت‌های موازی افغانستان و پاکستان، تا چقدر می‌تواند در راستای دست‌یابی به صلح و ایجاد محوریت‌های جدید موثر باشد.
و تشدید تلاش و ابهامات در روند صلح عنوان سرمقاله روزنامه افغانستان است که در ان چنین آمده است :
گفتگوهای صلح با طالبان در وضعیتی مبهم و گنگ قرار گرفته است. قرار است گفتگوها میان نمایندگان طالبان و امریکا در قطر شروع شود، و همزمان با آن شماری از رسانه های خبری گزارش کردند که دولت افغانستان قصد دارد تا با نمایندگان طالبان در عربستان سعودی دیدار کند.
این خبر با توجه به اینکه دولت افغانستان از ایجاد دفتر نمایندگی طالبان در قطر ناخشنود بود و خود را در برابرعمل انجام شده می یافت و پس از اینکه افتتاح دفتر طالبان در قطر رسانه ای شد، موافقه خود را ابراز نمود،اما به نظر تحلیلگران مذاکره حکومت باطالبان در عربستان نوعی تقابل امریکا و افغانستان را در این زمینه نشان می داد.
نویسنده می افزاید :
با وجود تمامی مسائلی که در پروسه صلح رخ داده عمده ترین مشکل این است که نه دولت افغانستان توانسته استراتژی شفاف و روشنی را ارایه داده و نه کشورهای خارجی که در پیشبرد پروسه صلح نقش دارند توانسته اند راهکار شفاف و روشنی را که برای مردم افغانستان قابل قبول باشد ارایه دهند و نگرانی عمده ای در مورد اینکه تلاش های صلح از مجاری مختلف یکدیگر را خنثی سازند، نیز وجود دارد.
و به سراغ روزنامه ماندگار می رویم که در سرمقاله ای تحت عنوان به مرگ بگیر تا به تب راضی شودچنین نوشته است :
هفده وزارت‌خانه کشور در سال 1390 موفق نشده است که بودجه عمرانی خود را مصرف کند. در عین حال، وزارت مالیه به گونه غیرقانونی در اواسط سال در بودجه دست برده و تغییراتی در آن وارد کرده است. در همین حال، نماینده‌گان مجلس می‌گویند در مصرف بودجه، ابهام وجود دارد. به همین دلیل، مجلس نماینده‌گان تصمیم گرفته است که شماری از وزیران را به مجلس فراخواند و در صورتی که این وزیران پاسخ قناعت‌بخش نداشته باشند، مورد استیضاح قرار گیرند.پس از آغاز رسمی سال دوم کاری مجلس، این نخستین بار در طول یک سال گذشته است که مجلس نمایندگان توانست از ماجراهای داخلی مقداری فراغت حاصل کند و به مسایل حاد کشور بپردازد. اما پرسش اصلی این‌جاست که حکومت چرا نسبت به چنین مسایلی این‌قدر بی‌تفاوت است؟
ماندگار می افزاید :
اگر حکومت تحت فرمان آقای کرزی اصلاح‌پذیر می‌بود، ظرف این سال‌ها حالا به حکومتی مقتدر و توانمند از نظر تخصص و کارآیی مبدل می شد، ولی چنین نشد. مشکل اساسی در این خصوص، عدم نظارت همه‌جانبه از سوی نهادهای مربوط و از جمله مجلس نمایندگان بوده است.
مجلس البته در برهه‌هایي از زمان به این مسوولیت خود توجه نشان داد، ولی این توجه کافی و موثر نبود که حکومت را تکان دهد. حکومت افغانستان از آن نوع حکومت‌هایي نیست که با گفتن و انتقاد اصلاح شود. این حکومت باید با چنان تکان‌های رعدآسا مواجه شود که از خواب سنگین به‌در آید.
اقدام مجلس نماینده‌گان در راستای توجه به وضعیت کابینه و به‌خصوص مسایل مالی که همواره محل بحث و نزاع بوده، بسیاری ستودنی است؛ ولی این اقدام باید با ابزارهای دیگر و از جمله استیضاح و رد صلاحیت شماری از وزیرانی که واقعاً دیگر به تکیه‌ داران حکومتی تبدیل شده اند، توام شود. به عبارتي ديگر، این حکومت را به مرگ باید گرفت تا به تب راضی شود.