در این برنامه قصد داریم با حضور آگاهان و کارشناسان سیاسی به بپردازیم، جبهه ای که روز یکشنبه هفته جاری اعلام موجودیت کرد و مخالفت با حضور نیروهای خارجی و ایجاد پایگاه های دائمی امریکا در افغانستان را از اهداف و برنامه های اصلی خود اعلام کرد. این جبهه با مشاركت تعدادی از علما، انديشمندان، نخبگان، دانشجويان و قوماندانان جهادي شيعه و اهل سنت افغانستان تشکیل شده است.

وي افزود: جنگ‏هاي داخلي بعد از پيروزي جهاد اسلامي، شيوه حاكميت رژيم طالبان، وضعيت جنگ آن زمان و حوادث سال 2001 ميلادي، مردم مسلمان افغانستان را غافلگير كرد و آنان نتوانستند در مورد هجوم بي‏پرده و آشكار نيروهاي خارجي كه زير چتر سازمان ملل متحد انجام گرفت، تصميم بگيرند.

مژده گفت: طي 10 سال گذشته همه انتظارهاي مردم افغانستان به ياس تبديل شده به طوري كه حتي بيگانگان مستقر در كشور نيز خود اعتراف كرده اند كه با گذشت يك دهه، هزينه هاي گزاف و عملكرد وحشيانه نظاميان خارجی، آنان نتوانسته اند وضعيت افغانستان را به سوي بهبودي سوق دهند.

آقای وحید مژده سخنگوی جبهه وحدت ملی افغانستان  می گوید : این جبهه با حضور تعدادی از علما و اندیشمندان اهل تشیع و تسنن افغانستان تشکیل شده و بر اساس فتوای علمای دینی که حضور نیروهای خارجی را در این کشور مغایر با احکام دین مقدس اسلام می دانند ، مخالفت خود را با این حضور اعلام می کنند:

نظرآقای وحید مژده :

جبهه وحدت ملی و مخالفت با پایگاه های نظامی خارجی جبهه ای است که توسط یک عده از علمای دین و شخصیت های فرهنگی که با این امر موافق بودند تشکیل شده و ما در تاریخ هفدهم ماه رمضان یک جلسه ای را تشکیل دادیم و در آن حدود هشتصد تن از علما و مردمانی از اقشار مختلف در آن شرکت کردند ، یک فتوا را از علما خواستیم که در رابطه با همین حضور طویل المدت و یا کوتاه مدت و یا به هر نام دیگری قرارداد استراتژیک یا اعلامیه استراتژیک و یا مسائل دیگری که آمریکایی ها مطرح می کنند در این مورد یک فتوا صادر بکنند که بالاخره تکلیف خود را مردم مسلمان افغانستان بدانند که در برابر این جریانی که هست موقف آن ها چه باید باشد .

علمای دین همه با اتفاق آراء چه شیعه و چه سنی که البته در این جا بسیار یک وحدت خوبی به نمایش گذاشته شد ، این ها قبول کردند و گفتند که حضور نیروهای خارجی چه در پایگاه ها و قرارگاه های مشترک با نیروهای افغان به هر شکلی که باشد خلاف اسلام است و هر کسی که از این کار حمایت می کند او باید به عنوان کسی شناخته شود که با شریعت اسلامی مخالف است . این یکی از مسائلی بود که ما این را آغاز کردیم . سوالاتی که در این رابطه مطرح است ، اگر نیروهای خارجی از افغانستان خارج شوند بالاخره سرنوشت افغانستان چه خواهد شد آیا دوباره جنگ های داخلی اتفاق خواهد افتاد ، در این جاست که ما این مساله را مطرح کردیم که اول باید در داخل افغانستان ما به یک وحدت برسیم وحدت ملی که این کار امکان پذیر است و ما با جهت های مختلفی که صحبت کردیم نوعی تمایل به این کار را دیدیم حتی در میان طالبان که تا کنون مشهور بود که این ها سر سازگاری ندارند .

بنابراین در قدم اول باید مساله وحدت ملی در افغانستان و همچنان موضوع دیگری که هست در سطح بین المللی به رسمیت شناخته شدن بی طرفی افغانستان به عنوان یک کشور بی طرف ، مداخله کشورهای دیگر در افغانستان به پایان برسد و هیچکس در این جا اهداف نظامی و جایگاه نظامی نداشته باشد این مسائلی بود که در جلسه اول خود که با علما مطرح کردیم به سر این به توافق رسیدیم و جبهه فعالیت خود را رسما آغاز کرد .

سید اسحاق دلجو حسینی پژوهشگر سیاسی افغان مقیم ناروی  بر این عقیده است که ایجاد چنین تشکیلاتی در نفس خود ، خوب است اما مهمتر آن است که آنچه را پیگیری می کند به نفع مردم باشد.

نظرآقای دلجو حسینی :

مردم واقعا دل پرخون دارند اما متاسفانه مشکل اصلی در این کشور این است که در این کشور نمی تواند چنین جبهه هایی پا بگیرد و از حمایت گسترده مردم برخوردار باشد چرا که بسیاری این ها متاسفانه باید عرض کرد که با دخالت نیروهای بیرونی به نحوی عمل می کنند که در ذهنیت مردم شک ایجاد می شود . مشکل دیگری که در افغانستان است این است که در طول این ده سال که اولین خواست مردم امنیت بود و کسانی که آمده بودند به خاطر تامین امنیت نتوانستند به این خواست مردم پاسخ بگویند بلکه خودشان عامل بی امنیتی هستند طوری که من خدمتتان به عرض رساندم بازرسی خانه های مردم و بمباران های خانه های مردم و کشتار بی رحمانه مردم و زد و بندهای عجیبی که یک روز با این مذاکرات مخفیانه و نداشتن یک سند درست و کافی از طرف مردم ، این ها مسائلی است که مردم نسبت به این جریانات متاسفانه بدبین هستند اگر چه بنده راضی هم به این و خوشم که بالاخره تشکیلات و جبهه هایی به نحوی به وجود بیایند و بتوانند مردم را منظم کنند و مردم جهت داده شوند چرا که تا تشکیلات بوجود نیاید و جهت هایی ساخته نشود طبیعتا مردم به تنهایی نمی توانند کاری انجام دهند .

حال که چنین جبهه ای تشکیل شده به نظر شما چگونه باید برنامه های خود را تنظیم کند که هم به اهداف اعلام شده برسد و هم نظر مردم را جلب کنند ؟

مساله اساسی که فعلا در جامعه ما مطرح است موضوع گفتگو از طریق گفتگو و ایجاد صلح و ختم جنگ است . مردم بعد از بیشتر از سه دهه دیگر هیچ توانی برای ادامه جنگ ندارند و هیچ فردی در افغانستان طرفدار جنگ نیست مگر دسته های مافیایی و دشمنان ملت افغانستان که به نحوی از بیرون تغذیه می شوند این ها جنگ را ادامه می دهند خواسته و ناخواسته.. مساله ، مساله صلح است . جبهه هایی که فعلا ساخته می شود باید به مساله صلح بپردازد و هر جبهه ای که به مساله صلح می پردازد ، مساله امنیت باید در راستای کار باشد .

و اما آقای بشیر بیژن کارشناس و روزنامه نگار افغان در کابل می گوید : مخالفت با حضور نیروها و پایگاه های خارجی ها در افغانستان مختص جبهه تازه تشکیل وحدت ملی نیست بلکه گروه ها و نهادهای بسیاری با این مساله مخالفت دارند و طی ده سال گذشته آن را ابراز کرده اند.

گرچه تا هنوز بصورت کلی محتویات جبهه وحدت ملی متقابلا بر ملا نشده که ما اولا هویت خود او را باید به بررسی بگیریم شاید استثنایی ترین آدرسی که در طول مدت ده سال بر این مساله همیشه اعتراض شدید داشتیم همین بوده و بسیار اندک مخالفت با حضور و ایجاد پایگاه نظامی امریکا در افغانستان این خلاصه به آدرس جبهه ای که شما نام گرفتید نمی شود ، حلقات مختلف از این تلاش هایی که ما در مدت ده سال داشتیم در افغانستان بدون شک یک عده شخصیت ها ، یک عده بسیار محدود از نهادهای مدنی متوجه شدند . متاسفانه دولت افغانستان به همین دلیل جایگاه غلط ثابت شده که از اشخاص واقعی در پروسه های بزرگ ملی استفاده می کند .

و اما آقای مژده سخنگوی جبهه وحدت ملی افغانستان می گوید : این جبهه متشکل از تعدادی علمای دینی و اندیشمندان و فعالان سیاسی است که ارتباطی با دولت ندارند و هدف آنان مخالفت با حضور نیروهای خارجی است چه این حضور درازمدت باشد چه میان مدت و چه کوتاه مدت. وی همچنان بحث قانونمندی حضور نیروهای خارجی در افغانستان را که از سوی برخی حلقات مطرح می شود بازی با کلمات و غیرممکن می داند.

البته این جبهه یک تشکیل شورایی دارد برای رهبری اش که بصورت موقت باید در آینده در همین شورا افرادی را به عنوان رئیس موقت برخواهیم گزید اما فیصله ها همه شورایی خواهد بود . در این شورا بیشتر علمای دین هستند اما اینکه در مساجد مختلف افغانستان این ها قطعی به مسجد رفتند و امامت دارند و از کابل هم یک تعداد از همین شخصیت ها هستند که در رأس قرار دارند ، همچنان بعضی از افراد دیگر از شخصیت های جهادی که سابق با تنظیم های جهادی بودند ، بصورت کلی این افراد و شخصیت هایی هستند که ارتباطی با دولت ندارند و ارتباطی هم با طرف مقابل ندارند بلکه می خواهند به عنوان نیرویی که می خواهد به عنوان نیروی سومی که بین دو طرف در ایجاد صلح و تفاهم روی کار آمده این شورا ، حضور نیروهای خارجی در افغانستان چه به صورت طویل المدت و چه میان مدت و کوتاه مدت به جز از این که جنگ را در افغانستان دامنه اش را وسعت ببخشد و جز از اینکه بدبختی را برای مردم افغانستان بیاورد دیگر نتیجه ای ندارد و باید از این کار این ها دست بردارند .

بعضی از کارشناسان و دولتمردان افغان بحث قانونمند شدن حضور نیروهای خارجی را مطرح می کنند ، نظر شما و این جبهه در رابطه با این قضیه چیست ؟

افرادی که این مسائل را مطرح می کنند در حقیقت با کلمات بازی می کنند ، کشوری مانند افغانستان ، کشور ضعیفی که ما هیچ منبع درآمدی را در داخل به انصورت تا کنون نداریم و مشکلات اقتصادی ما زیاد است و در چنین شرایطی وقتی که ما می خواهیم حضور نیروهای خارجی را قانونمند بسازیم باید یک تجربه ای را که در کشورهای دیگر بوده او را در نظر بگیریم و پیش از نیم قرن از حضور نیروهای آمریکایی در ژاپن می گذرد . ژاپن یک کشور قوی است و اینکه از نظر اقتصادی پیشرفته است و کشوری است که امروز در سطح بین المللی یک قدرت اقتصادی به حساب می آید اما تا به حالی نتوانسته جا پای حضور نیروهای آمریکایی را قانونمند بسازد . ما چگونه می توانیم این کار را بکنیم در حالی که هیچ بنده ای نداریم و این ها هم نیروهای مسلح ما را کاملا وابسته به خودشان ساختند ، یعنی اگر این ها کمک کنند نیروهای مسلح پا بر جا خواهند ماند و اگر کمک شان قطع شود این نیروهای از پا خواهند افتاد بنابراین حضور نیروهای خارجی در یک کشور هرگز نمی تواند حضور نیروهای امریکایی قانونمند شود در تمام کشورهایی که پایگاه های امریکا است در این جا شما می بینید که اگر جنایتی را یک سرباز امریکایی مرتکب می شود بر اساس قوانین همان کشور محاکمه نمی کنند بنابراین قانونمند شدن یک اصطلاحی است که فقط برای فریب اذهان مردم به کار می رود و اصلا جنبه عملی ندارد و تجارب کشورهای دیگر این را به وضاحت نشان می دهند .

ما دولت را یک دولتی که بتواند نمایندگی کند از مردم افغانستان و امضای که می کند در پای قراردادها او امضا برای مردم افغانستان قابل قبول باشد او را نمی شناسیم ، ما در اعلامیه خود هم گفتیم که هر نوع قراردادی که دولت با نیروهای خارجی امضا می کند و نتیجه اش حضور طویل المدت یا میان مدت نیروهای خارجی در افغانستان باشد ، این هرگز برای مردم افغانستان قابل قبول نیست و مردم افغانستان این را مردود می دانند زیرا این دولت و حکومت یک حکومتی نیست که نمایندگی از مردم افغانستان بکند .

واما آنچه در شرایط کنونی از اهمیت خاصی در افغانستان برخوردار است مساله برقراری صلح و امنیت است چیزی که مردم افغانستان سال هاست بدنبال آن هستند ولی کمتر به آن دست یافته اند. بنابراین تشکیلاتی هم که تحت عناوین مختلف در این کشور ایجاد می شود زمانی می تواند به موفقیت برسد که این مساله را درنظر داشته و به طور جد آن را پیگیری کند.

چیزی باید صورت بگیرد و برنامه ای باید چنین جبهه ای در مورد صلح و تامین امنیت و بالاخره تعیین جدول خروج نیروهای آمریکایی و یا مخالفت با حضور درازمدت خارجی ها در داخل افغانستان داشته باشد که صاحب دو محور باشد ، محور اصلی باید هدفمند باشد و این باید یک هدف ملی داشته باشد نه هدف قومی و گروهی و نه شخصی و نه قدرت طلبانه و نه بیرونی ، هدفش فقط مردمی باشد و خواست مردم باشد و دیگر اینکه باید یک حرکت ملی باشد نه اینکه افرادی باشند که چشم انداز آخر مساله صلح را فقط به انتقال قدرت از یک قبیله به قبیله دیگر و از یک گروه به گروه دیگر و از یک فرد به فرد دیگر را در نظر بگیرند ، در آنصورت مردم مشکل را حل شده نمی دانند و مشکل بر سر جای خودش قرار دارد واقعیت هم این است که تا زمانی همه افراد اهل خبره در افغانستان زمینه جمع شدن و تشکل را پیدا نکنند و به گفتگو نپردازند و راه حل خودشان بدست نگیرند امر طبیعی است که خارجی ها در تمام امور تصمیم می گیرند . من باب مثال حالا ما در آستانه برگزاری کنفرانس دوم بن قرار داریم در حالی که دولت افغانستان که میزبانی این کنفرانس را دارد از جزئیات قضیه کاملا اظهار بی اطلاعی می کند و این مشکل بسیار بزرگی است .