این وب سایت بسته شده است. ما به پارس تودی دری تغییر پیدا کرده ایم.
یکشنبه, 04 دلو 1394 15:43

تفسیر سوره عنکبوت (1 تا 7)

تفسیر سوره عنکبوت (1 تا 7)

 

 

 

ابتدا  آیات 1 تا 3 از سوره عنکبوت: 
بِسْمِ اللَّـهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِیمِ
«الم»، «أَحَسِبَ النَّاسُ أَن یُتْرَکُوا أَن یَقُولُوا آمَنَّا وَهُمْ لَا یُفْتَنُونَ»، «وَلَقَدْ فَتَنَّا الَّذِینَ مِن قَبْلِهِمْ فَلَیَعْلَمَنَّ اللَّـهُ الَّذِینَ صَدَقُوا وَلَیَعْلَمَنَّ الْکَاذِبِینَ»
ترجمه این آیات چنین است: 
به نام خداوند بخشنده مهربان
«الف، لام، میم»، «آیا مردم پنداشتند همین که بگویند: ‌ایمان آوردیم، [به حال خود] رها می‌شوند و مورد آزمایش قرار نمی‌گیرند؟»، «بدون تردید کسانی را که پیش از آنان بودند، آزمودیم. همانا خداوند کسانی را که [در ادعای ایمان] راست گفتند معلوم دارد و دروغگویان را [نیز] معلوم کند» 
نام این سوره همچون برخی دیگر از سوره‌های دیگر قرآن، برگرفته از نام حیواناتی است که به گونه ای در این سوره‌ها آمده است. چنانکه در آیه 41 این سوره، بنیان شرک، همچون لانه عنکبوت، سست و ناپایدار شمرده شده است.
بیست و نه سوره از سوره های قرآن کریم با حروف مقطعه آغاز می شود. این سوره هم با همین حروف شروع شده است. پیش از این گفتیم حروف مقطعه، حروفی رمزگونه است و در مجموع بیانگر آن است که قرآن، معجزه الهی، از همین حروف ساده‌ ی الفبا تشکیل شده است؛ اگر شما هم می‌توانید از همین حروف، کتابی همچون قرآن تهیه کنید و به جهانیان عرضه نمایید.
آیات اولیه این سوره، از یک سنت فراگیر الهی نام می‌برد که همه انسان‌ها را در طول تاریخ در بر می گیرد؛ سنت آزمایش، که نیات و باطن انسان‌ها را آشکار می‌سازد و مدعیان راستین را از مدعیان دروغین باز می‌شناسد. 
همواره کسانی هستند که خود را مؤمن واقعی می‌شمرند و تصور می‌کنند بنده تسلیم خدا هستند، اما هنگامی که در راه ایمان خود، با برخی شداید و ناملایمات مواجه می‌شوند، به راحتی از ایمان خود دست برمی دارند. در این صورت روشن می‌شود که این افراد آنگونه که تصور می‌شد، نیستند. 
برخی هم افراد منافقی هستند که در دل ایمان ندارند، ولی چون در جامعه اسلامی زندگی می‌کنند، برای حفظ منافع زودگذرشان، خود را اهل ایمان معرفی کرده و ظواهر اسلامی را رعایت می‌کنند. این دسته از افراد نیز، وقتی پای مشکلات پیش می‌آید، نفاق و دو رویی آنها افشا می‌شود.
از این آیات می‌آموزیم:
۱. ایمان، تنها به زبان و شعار و ادعا نیست، بلکه همراه با آزمایش است. انسان باید در عمل نشان دهد که حاضر است برای حفظ ایمانش، دست به هرگونه فداکاری بزند.
2. آزمایش، از سنت‌های ثابت الهی در طول تاریخ بوده است و هر کس به نحوی آزمایش می‌شود. ثروتمند با ثروتش، فقیر با فقرش، قدرتمند با قدرتش و ضعیف با ضعف و ناتوانی‌اش.

 آیات 4 و 5 از سوره عنکبوت:
«أَمْ حَسِبَ الَّذِینَ یَعْمَلُونَ السَّیِّئَاتِ أَن یَسْبِقُونَا سَاءَ مَا یَحْکُمُونَ»، «مَن کَانَ یَرْجُوا لِقَاءَ اللَّـهِ فَإِنَّ أَجَلَ اللَّـهِ لَآتٍ وَهُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ»
ترجمه این آیات چنین است:
«آیا آنان که کارهای بد انجام می‌دهند، پنداشته‌اند که بر ما پیشی می‌گیرند؟ چه بد داوری می‌کنند»، «هر کس به دیدار خداوند امید دارد، [بداند که] زمان معین شده [از سوی] خدا، حتماً آمدنی است و او شنوای داناست»
به دنبال آیات قبل که سنت فراگیر آزمایش را بیان کرد، این آیات دو گروه کافر و مؤمن را مورد خطاب قرار داده و با تهدید کفار می‌فرماید: آنها گمان نکنند می‌توانند از کیفر الهی بگریزند و بر قدرت الهی غلبه پیدا کنند. نافرمانی آنها در برابر خدا و آزار و اذیتشان نسبت به مؤمنان، همه در پرونده آنها ثبت است و در دادگاه عدل الهی محاسبه و کیفر داده خواهد شد.
از سوی دیگر، اهل ایمان نیز تا توان دارند در طاعت و عبادت الهی بکوشند و در اثر فشارهای دشمنان یا مشکلاتی که با آن دست و پنجه نرم می کنند، از ایمان دست نکشند، زیرا وعده خداوند درباره قیامت قطعی است. در آن روز با کنار رفتن پرده‌های مادی، حقایق جلوه کرده و آنها در موقفی قرار می‌گیرند که میان آنها و پروردگارشان حجابی نیست و جلوه حق را آشکار می‌بینند.
از این آیات می‌آموزیم:
۱. ارتکاب گناه و استمرار آن، در دید و بینش انسان اثر منفی می گذارد و او را گرفتار پندارهای نادرست درباره خدا و نظام هستی می کند.
2. خلافکاران، به مهلت الهی مغرور نشوند که فرصتها تمام شدنی است و قیامت قطعاً فرا خواهد رسید. نیکوکاران نیز در صبر و پایداری سستی نورزند که وعده الهی حتمی است.

 آیات 6 و 7 از سوره قصص:
«وَمَن جَاهَدَ فَإِنَّمَا یُجَاهِدُ لِنَفْسِهِ إِنَّ اللَّـهَ لَغَنِیٌّ عَنِ الْعَالَمِینَ»، «وَالَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَنُکَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَیِّئَاتِهِمْ وَلَنَجْزِیَنَّهُمْ أَحْسَنَ الَّذِی کَانُوا یَعْمَلُونَ» 
ترجمه این آیات چنین است:
«هر کس تلاش و مجاهدت کند، برای خود می‌کوشد، همانا خداوند از جهانیان بی نیاز است»، «و کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام داده‌اند، قطعاً لغزش‌های آنان را می‌پوشانیم و آنان را به بهترین اعمالی که انجام می دادند، [و بهتر ازآنچه عمل می کردند] پاداش می‌دهیم» 
کسی که ایمان دارد، منزوی و منفعل نیست، بلکه انسانی فعال و پویاست. او باید برای رشد و پیشرفت اسلام و مسلمانان تلاش کند و در صورت لزوم با دشمنان دین مبارزه و جهاد نماید. طبیعی است خداوند نیازی به اهل ایمان و تلاش و کوشش آنان برای حفظ دین ندارد و آنچه آنها انجام می‌دهند، نفعش به خودشان می‌رسد.
البته خداوند وعده داده که چنین انسان‌هایی، مشمول لطف و رحمت ویژه‌ او قرار می گیرند. خداوند هم خطاها و لغزش‌های آنان را می‌بخشد و هم کارهای نیکشان را پاداش بهتر و برتر عطا می‌کند.
از این آیات می‌آموزیم:
۱. منظور از جهاد در این آیه، تنها جهاد با شمشیر و با دشمنان نیست. بلکه مراد هرگونه تلاش و کوشش است. خواه این تلاش در راه خودسازی و جهاد با نفس باشد یا خنثی کردن توطئه‌های دشمنان در عرصه‌های سیاسی، اقتصادی و فرهنگی/ همه اینها از انواع جهاد است که قطعاً نفع آن به خود مسلمانان می‌رسد.
2. اگر در مسیر الهی تلاش کنیم، خداوند کوتاهی‌ها و اشتباهات ما را مورد بخشش قرار می دهد و زحمات ما را به بهترین وجه پاداش می‌دهد.

 

 

 

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید