این وب سایت بسته شده است. ما به پارس تودی دری تغییر پیدا کرده ایم.
سه شنبه, 04 حوت 1394 19:21

تفسیر سوره عنکبوت (19 تا 23)

 

 

 

 آیات 19 و 20 از سوره عنکبوت : 
«أَوَلَمْ یَرَوْا کَیْفَ یُبْدِئُ اللَّـهُ الْخَلْقَ ثُمَّ یُعِیدُهُ إِنَّ ذَلِکَ عَلَى اللَّـهِ یَسِیرٌ»، «قُلْ سِیرُوا فِی الْأَرْضِ فَانظُرُوا کَیْفَ بَدَأَ الْخَلْقَ ثُمَّ اللَّـهُ یُنشِئُ النَّشْأَةَ الْآخِرَةَ إِنَّ اللَّـهَ عَلَى کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ»
ترجمه این آیات چنین است: 
«آیا ندیده اند که خداوند چگونه آفرینش را آغاز می کند، سپس آن را باز می‌گرداند؟ البته این [کار] بر خدا آسان است»، «[ای پیامبر] بگو: در زمین بگردید، پس بنگرید که [خداوند] چگونه آفرینش را آغاز کرده است. سپس خداوند جهان آخرت را پدید می آورد. همانا خداوند بر هر چیزی تواناست»
در برنامه قبل گفتگوی حضرت ابراهیم با مشرکان را مرور کردیم که آن حضرت مردم را از پرستش بت‌ها و درخواست روزی از آن‌ها نهی می‌کرد. این آیات و چند آیه پس از آن که در میان این گفتگو آمده، در مقام اثبات معاد و جهان آخرت است، یعنی همان چیزی که مشرکان آن را نمی‌پذیرفتند و امری ناشدنی می‌پنداشتند، چه مشرکان زمان ابراهیم و چه مشرکان زمان پیامبر اسلام.
این آیات از مشرکان می‌خواهد که به عقل و فکر خود مراجعه کنند، تا دریابند که آفرینش دوباره موجودات، برای خدایی که آنها را یک بار آفریده، کاری آسان و شدنی است. همچنین به موجودات اطراف خود در این جهان باعظمت بنگرند، تا دریابند آفریننده این جهان، بر هر کاری تواناست، لذا آفرینش دوباره‌ انسان‌ها برای او کاری سخت و ناممکن نیست. 
از این آیات می‌آموزیم:
۱. قرآن، همواره انسان‌ها را به اندیشیدن برای درک حقایق هستی دعوت می‌کند.
2. آفرینش، مظهر علم و قدرت بی‌پایان خداوند در ایجاد حیات و مرگ موجودات است.
3. در اسلام، به جهانگردی هدفمند و مطالعه در طبیعت برای یافتن حقیقت، سفارش و تأکید شده است. با مطالعه دقیق درآفرینش، خدا را بهتر می توانیم بشناسیم. 
4. بهترین دلیل برای امکان معاد، قدرت نمایی خداوند در پدید آوردن موجودات در نخستین مرتبه است. 

آیات 21 و 22 از سوره عنکبوت:
«یُعَذِّبُ مَن یَشَاءُ وَیَرْحَمُ مَن یَشَاءُ وَإِلَیْهِ تُقْلَبُونَ»، «وَمَا أَنتُم بِمُعْجِزِینَ فِی الْأَرْضِ وَلَا فِی السَّمَاءِ وَمَا لَکُم مِّن دُونِ اللَّـهِ مِن وَلِیٍّ وَلَا نَصِیرٍ»
ترجمه این آیات چنین است:
«[خداوند] هر که را بخواهد، عذاب می‌کند و هر که را بخواهد، می‌بخشاید و به سوی او بازگردانده می‌شوید»، «و شما نه در زمین و نه در آسمان، به ستوه آورنده [خداوند] نیستید، و برای شما جز خداوند هیچ یار و یاوری نیست»
در ادامه آیات قبل درباره‌ قدرت خداوند بر حیات پس از مرگ انسان‌ها، این آیات می‌فرماید: بر خلاف دنیا که دوره تلاش و کاشت است، قیامت، دوره‌ حساب و برداشت است. آنچه در مزرعه دنیا کاشته‌اید، در آخرت محصول آن را برداشت می‌کنید. داور در قیامت خدایی است که به همه کارهای شما در دنیا آگاه است و بر همان اساس شما را کیفر و پاداش می‌دهد، یا آنان را که شایسته بداند، مشمول عفو و رحمت خود می‌سازد. 
هیچکس گمان نکند که در دنیا یا آخرت، می‌تواند از قلمرو حکومت الهی خارج شود و از دست قدرت او در زمین یا آسمان فرار کند. به هر جا بروید، تحت حاکمیت او هستید و فرار معنایی ندارد. چنین تصور نکنید که فقط زمین تحت حاکمیت اوست و اگر به اوج آسمان‌ها بروید، می توانید از قلمرو حکومت او خارج شوید. 
از این آیات می‌آموزیم:
۱. مهر و قهر الهی در کنار یکدیگر است تا نیکوکاران به رحمت او امیدوار شوند و بدکاران از قهر و غضب او بهراسند. 
2. اراده و مشیت الهی درباره بندگانش، با توجه به آیات دیگر قرآن، براساس عدل و حکمت است و او ذرّه‌ای به کسی ستم نمی‌کند.
3. خواست و اراده بشر هرگز نمی تواند بر خواست و اراده‌ خداوند غلبه ‌کند، گرچه بشر قدرتمند و دارای ابزار و امکانات پیشرفته باشد. 

 آیه 23 از سوره عنکبوت :
«وَالَّذِینَ کَفَرُوا بِآیَاتِ اللَّـهِ وَلِقَائِهِ أُولَـئِکَ یَئِسُوا مِن رَّحْمَتِی وَأُولَـئِکَ لَهُمْ عَذَابٌ أَلِیمٌ»
ترجمه این آیه چنین است:
«و کسانی که به آیات خداوند و لقای [دیدار] او [در قیامت] کفر ورزیدند، آنان از رحمت من ناامیدند، و آنانند که عذابی دردناک برایشان خواهد بود»
در آیات قبلی، قرآن فرمود که در قیامت، گروهی از افراد مشمول قهر الهی می‌شوند و گروهی مشمول مهر و رحمت الهی/ این آیه درباره کسانی توضیح می دهد که امیدی به آمرزش خداوند و دریافت رحمت الهی ندارند و می‌فرماید:‌ هر کس آیات الهی را در نظام آفرینش نادیده بگیرد، یا آیات قرآن کریم را از روی کفر و عناد، انکار و تکذیب کند، یقین بداند که در قیامت گرفتار عذاب سخت خواهد شد و امیدی به بخشش او نیست. زیرا هم مبداء هستی را انکار کرده، هم معاد و قیامت را.
از این آیه می‌آموزیم:
۱. رحمت الهی بسیار گسترده است و هر کس می تواند به اندازه ظرفیت خود، از آن بهره بگیرد، اما کفر و انکار، ‌راه استفاده از رحمت الهی را بر انسان می‌بندد. اگر توپ دربسته‌ای در اقیانوس بیکرانی شناور شود، قطره‌ای آب به درونش نفوذ نمی‌کند. کفر هم به همان گونه مانع رسیدن رحمت الهی به انسان می شود. 
2. تنها گروهی که از رحمت گسترده الهی مأیوس و محرومند، کافران هستند.

 

 

 

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید