این وب سایت بسته شده است. ما به پارس تودی دری تغییر پیدا کرده ایم.
سه شنبه, 14 ثور 1395 15:38

تفسیر سوره عنکبوت (62 تا 66)

 

 

 

ابتدا آیه 62 از سوره عنکبوت:
«اللَّـهُ یَبْسُطُ الرِّ‌زْقَ لِمَن یَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ وَیَقْدِرُ‌ لَهُ إِنَّ اللَّـهَ بِکُلِّ شَیْءٍ عَلِیمٌ»
ترجمه این آیه چنین است:
«خداوند برای هر کس از بندگانش که بخواهد، روزی‌ را وسعت می دهد و یا بر او تنگ می‌گیرد. همانا خداوند به هر چیزی داناست»
در برنامه قبل اشاره کردیم که مسلمانان در شهر مکه در معرض آزار و اذیت مشرکان بودند، چند سالی نیز از سوی آنان مورد تحریم تجاری و اقتصادی قرار گرفتند. با این حال، در چنین شرایطی برخی از آنها حاضر نبودند که از خانه و کاشانه خود هجرت کنند.
این آیه می‌فرماید: به خاطر کسادی کسب و کار و بروز مشکلات معیشتی، دست از ایمان برندارید، بلکه بر ایمان خود پایدار و استوار باشید و بدانید که روزی به دست خداست. اگر هم لازم شد که هجرت کنید، از شهر و دیار خود دست کشیده و به مدینه مهاجرت کنید.
از این آیه می‌آموزیم:
۱. تلاش و کوشش برای کسب معاش، وظیفه ماست. اما میزان درآمد و روزی در اختیار ما نیست و به حکمت الهی وابسته است.
2. تفاوت انسانها در برخورداری از رزق و روزی و نعمتهای دنیوی، همانند تفاوت خود انسانها در بهره‌مندی از هوش و استعداد، امری حکیمانه از جانب خداوند است. البته این تفاوتها، لازمه جامعه بشری است.

آیات 63 و 64 از سوره عنکبوت:
«وَلَئِن سَأَلْتَهُم مَّن نَزَّلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَأَحْیَا بِهِ الْأَرْ‌ضَ مِن بَعْدِ مَوْتِهَا لَیَقُولُنَّ اللَّـهُ قُلِ الْحَمْدُ لِلَّـهِ بَلْ أَکْثَرُ‌هُمْ لَا یَعْقِلُونَ»، «وَمَا هَـذِهِ الْحَیَاةُ الدُّنْیَا إِلَّا لَهْوٌ وَلَعِبٌ وَإِنَّ الدَّارَ‌ الْآخِرَ‌ةَ لَهِیَ الْحَیَوَانُ لَوْ کَانُوا یَعْلَمُونَ»
ترجمه این آیات چنین است:
«و اگر از آنان بپرسی، چه کسی از آسمان، آبی فرستاد که به وسیله آن، زمین را پس از مرگش زنده کرد؟ بی‌تردید خواهند گفت: خدا! بگو: ستایش مخصوص خداست، اما بیشتر آنان نمی اندیشند»، «و این زندگی دنیا جز سرگرمی و بازیچه نیست و بی تردید سرای آخرت،‌ همان زندگی حقیقی است، اگر می‌دانستند»
از آنجا که سرچشمه حیات و رزق انسان در گرو نزول باران است و اگر در منطقه‌ای چند سالی باران نبارد، خشکسالی موجب نابودی گیاهان و حیوانات و قحطی و گرسنگی انسانها می‌شود، این آیه می‌فرماید: حتی مشرکان نیز اعتقاد داشتند که نزول باران به دست خداست، اما باز هم به سراغ بتها می‌رفتند و آنها را در زندگی خود تأثیرگذار می‌دانستند. حال چگونه است که اهل ایمان درمورد تأمین رزق خود نگران هستند و از ترس روزی حاضر به هجرت در راه خدا نیستند؟
مگر آنها نمی دانند که حیات و رزق واقعی در سرای آخرت است و این دنیای پر زرق و برق، همه ‌اش بازی و سرگرمی است. کوچکتر‌ها با اسباب‌ بازیهای متنوع، خود را سرگرم می کنند و بزرگترها با چیزهای بزرگتر مثل ماشین و خانه و کارخانه و امثال آن/ در بازیهای کودکانه یکی شاه می‌شود و یکی وزیر/ یکی دکتر و یکی بیمار/ یکی مادر و یکی فرزند/ و پس از آنکه بازی تمام شد، معلوم می‌شود همه این عناوین ساختگی و تخیّلی بوده است. در دوران بزرگسالی نیز ممکن است هر کس عنوانی را برای خود دست و پا کند و جایگاهی برای خود در جامعه قائل شود. اما وقتی که عمر به پایان می‌رسد، فرد متوجه می شود همه‌ اینها ساختگی و ناپایدار بوده و او زندگی اش را با بازی در چنین نقشهایی باخته است. کجایند پادشاهان پرمدعای تاریخ؟! کجایند سرداران و فرماندهان جنگهای بزرگ تاریخ؟! گویا دوران بازی آنها به پایان رسیده و هم اکنون گروه دیگری به بازی مشغولند.
از این آیات می‌آموزیم:
۱. خداشناسی امری فطری است و اگر غبار گناه و انحراف، از صفحه دل گمراهان کنار زده شود، به حقیقت اعتراف خواهند کرد.
2. بسیاری از مردم خود را به غفلت می زنند و حاضر نیستند درباره‌ آغاز و انجام خود و جهان بیندیشند.
3. غفلت از آخرت و ندانستن حقیقت آن، موجب دل بستن به دنیا و سرگرم شدن به امور مادی و دنیوی می شود.
4. زندگی واقعی در جهان آخرت است که در آن هر کس در جایگاه واقعی خود قرار می گیرد. در آنجا درد و رنج و ستمی نیست و حق هیچکس پایمال نمی‌شود.

  آیات 65 و 66 از سوره عنکبوت:
«فَإِذَا رَ‌کِبُوا فِی الْفُلْکِ دَعَوُا اللَّـهَ مُخْلِصِینَ لَهُ الدِّینَ فَلَمَّا نَجَّاهُمْ إِلَى الْبَرِّ‌ إِذَا هُمْ یُشْرِ‌کُونَ»، «لِیَکْفُرُ‌وا بِمَا آتَیْنَاهُمْ وَلِیَتَمَتَّعُوا فَسَوْفَ یَعْلَمُونَ»
ترجمه این آیات چنین است:
«پس هنگانی که بر کشتی سوار ‌شوند [و کشتی دچار طوفان ‌شود]، خدا را خالصانه می‌خوانند [و غیر او را فراموش می‌کنند]. پس چون خداوند آنها را به خشکی رساند و نجات داد، باز به [آئین] شرک روی می‌آورند»، «تا آنچه را به آنان داده‌ایم، ناسپاسی کنند و [از لذتهای زودگذر زندگی] بهره‌گیرند. اما به زودی خواهند فهمید»

در ادامه آیات قبل که برای بیدارکردن فطرت انسانها، به نشانه‌های قدرت الهی در آسمان و زمین اشاره ‌کرد، این آیات به انسانها یادآور می‌شود که در زمان احساس خطر، هنگامی که از همه چیز و همه کس ناامید می‌شوید، به چه کسی روی می‌آورید و از چه کسی استمداد می‌طلبید؟
هنگامی که کشتی در حال غرق شدن است، چه کسی را می‌خوانید؟ هنگامی که هواپیما در معرض سقوط است، از چه کسی یاری می طلبید؟ او همان خداوند بزرگ است که قادر است شما را نجات دهد و از مرگ حتمی برهاند.
انسان در زندگی خود، به طور معمول به اسباب و وسایل مادی یا دوستان و خویشاوندانش تکیه می‌کند و در مشکلات دست به دامان آنها می ‌شود. به همین خاطر خدا را فراموش می‌کند. اما در مواجهه با خطر، هنگامی که کسی نمی‌تواند به فریاد انسان برسد، فقط خدا را می‌خواند و دیگران را فراموش می‌کند.
اما عجیب است همین انسانی که خداوند او را از خطرات حتمی نجات داده، دوباره خدا را فراموش می کند و به دنبال زندگی مادی و بهره‌گیری از نعمتهای دنیوی می رود، بدون آنکه حتی خدا را به خاطر این نعمتها سپاس گوید و یاد نعمتهای او باشد.
از این آیات می‌آموزیم:
۱. غبار غفلت، فطرت انسان را می‌پوشاند، ولی حوادث و رویدادهای خطرناک، پرده غفلت را کنار زده و فطرت خدا جوی بشر را بیدار می‌کند.
2. دعای خالصانه مستجاب می‌شود. کافر هم اگر دعایش خالصانه باشد، در معرض استجابت است.
3. شرک به خدا، نوعی ناسپاسی و کفران نعمتهای اوست و توحید، نوعی شکر عطایای الهی

 

 

 

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید