این وب سایت بسته شده است. ما به پارس تودی دری تغییر پیدا کرده ایم.
چهارشنبه, 29 ثور 1395 17:12

تفسیر سوره روم (9 تا 13)

 

 

 

ابتدا آیات 9 تا 10 از سوره روم :
«أَوَلَمْ یَسِیرُوا فِی الْأَرْضِ فَیَنظُرُوا کَیْفَ کَانَ عَاقِبَةُ الَّذِینَ مِن قَبْلِهِمْ کَانُوا أَشَدَّ مِنْهُمْ قُوَّةً وَأَثَارُوا الْأَرْضَ وَعَمَرُوهَا أَکْثَرَ مِمَّا عَمَرُوهَا وَجَاءَتْهُمْ رُسُلُهُم بِالْبَیِّنَاتِ فَمَا کَانَ اللَّـهُ لِیَظْلِمَهُمْ وَلَـکِن کَانُوا أَنفُسَهُمْ یَظْلِمُونَ»، «ثُمَّ کَانَ عَاقِبَةَ الَّذِینَ أَسَاءُوا السُّوأَى أَن کَذَّبُوا بِآیَاتِ اللَّـهِ وَکَانُوا بِهَا یَسْتَهْزِئُونَ»
ترجمه این آیات چنین است:
«آیا در زمین گردش نکرده‌اند، تا ببینند سرانجام کسانی که پیش از آنان بودند، چگونه بود؟ آنها قوی‌تر و نیرومندتر از اینان بودند و زمین را زیر و رو کردند و بیش از آنچه اینان آباد کردند، آن را آباد ساختند و پیامبرانشان با دلایل روشن به سراغشان آمدند، [ولی به سبب تکذیب پیامبران هلاک شدند] پس خداوند بر آن نبود که به آنان ستم کند، بلکه آنها خود به خویش ستم می‌کردند»، «سپس سرانجام آنان که کارهای زشت مرتکب شدند، این شد که آیات خدا را تکذیب کردند و آنها را به مسخره می‌گرفتند»
در برنامه قبل، گفتیم که خداوند کسانی را که در آفرینش آسمان و زمین اندیشه نمی‌کنند، مورد انتقاد قرار داده و از آنان می خواهد که در نظام هستی بیندیشند تا به هدفمند بودن آن پی‌ببرند و بدانند این نظام بر پایه حق آفریده شده است.
این آیات می‌فرماید: چرا از تاریخ گذشتگان پند نمی‌گیرید؟ چرا هنگام سفر به نقاط مختلف، به خرابه‌ های باقیمانده از اقوام پیشین نمی‌نگرید و از آن درس عبرت نمی‌گیرید؟ اقوامی که کشتزارها و باغهای آباد و پرمحصول داشتند و صاحبانشان از ثروت بسیار برخوردار بودند، اما به دلیل انکار حق و ارتکاب کارهای زشت به هلاکت رسیدند و از آنها تنها خرابه‌هایی به جا ماند.
این هلاکت نتیجه ظلمی بود که آنها به خودشان کردند. زیرا در فرهنگ اسلامی، هم ظلم به دیگران/ و هم ظلم به خود، هر دو جایز نیست. برخلاف مکتب اومانیسم که می‌گوید: انسان مُجاز است هر کاری را انجام دهد، مگر آنکه موجب آزار دیگران شود، در فرهنگ اسلامی انسان حق ندارد حتی به خودش آسیب برساند، چه رسد به دیگر همنوعانش/ البته بالاترین آسیب به خود، پا گذاردن بر عقل و وجدان و انکار حقایقی است که انسان با عقل و وجدان خویش درمی¬یابد.
از این آیات می‌آموزیم:
۱. سیر و سفر به مکانهای باستانی برای مطالعه در تاریخ اقوام گذشته و عبرت گرفتن از سرنوشت آنها مورد تأکید قرآن کریم است.
2. تحولات تاریخی دارای قواعد و اصول معینی است و می‌توان از گذشته برای آینده درس آموخت و بهره گرفت.
3. سعادت و خوشبختی ملتها تنها در سایه قدرت و آبادانی و توسعه ظاهری فراهم نمی شود، بلکه زیربنای سعادت واقعی، ایمان به خدا و پیروی از پیامبران الهی است.
4. اصرار بر گناه و تکرار و تداوم آن، انسان را بدعاقبت می‌کند و به تکذیب و تمسخر حق می‌کشاند.

آیات 11 تا 13 از سوره روم :
«اللَّـهُ یَبْدَأُ الْخَلْقَ ثُمَّ یُعِیدُهُ ثُمَّ إِلَیْهِ تُرْجَعُونَ»، «وَیَوْمَ تَقُومُ السَّاعَةُ یُبْلِسُ الْمُجْرِمُونَ»، «وَلَمْ یَکُن لَّهُم مِّن شُرَکَائِهِمْ شُفَعَاءُ وَکَانُوا بِشُرَکَائِهِمْ کَافِرِینَ»
ترجمه این آیات چنین است:
«خداوند آفرینش را آغاز می کند، سپس آن را باز می‌گرداند. آنگاه به سوی او بازگردانده می‌شوید»، «و روزی که قیامت برپا شود، مجرمان مأیوس می شوند»، «و برای آنان از شریکانشان [معبودانشان] شفیعانی نخواهد بود و آنان به شریکان خود کافر می‌ شوند»
براساس آیات قرآن، مرگ پایان زندگی انسان در این جهان/ و قبر دریچه‌ای به دنیای دیگر است. چنانکه زایمان مادر، پایان زندگی انسان در شکم مادر و دریچه‌ای برای ورود او به این جهان است.
این آیات می فرماید: آفرینش و مرگ شما در این دنیا، به اختیار شما نبوده و نیست. شما به خواست خداوند به اینجا آمده اید و به خواست او از این جهان رخت بر می بندید. حیات دوباره شما در قیامت نیز، امری ارادی نیست، شما خواسته یا ناخواسته در آنجا حاضر خواهید شد. پس کاری کنید که در آنجا دست تان خالی نباشد و از کارهای گذشته خود پشیمان نشوید. به افراد، اشیاء و متعلقات این دنیا، زیاد دل نبندید که در آنجا هیچ چیز و هیچکس به کار شما نمی‌آید. کسانی را که امروز می¬پندارید می‌توانند شفیع شما در قیامت باشند، در قیامت به ناکارآمدی آنها پی می برید و در می یابید که آنها نمی توانند نقشی در نجات شما ایفا کنند.
آری، مشرکان که بتها را شفیعان خود در قیامت می‌شمردند، در آنجا می‌فهمند که این اشیاء بی جان و روح، هیچ نقش و خاصیتی در تدبیر امور عالم نداشته اند و کلا بی‌ارزش بوده‌اند. هم از شفاعت آنها ناامید ‌شده و گرفتار غم و اندوه می‌ شوند، هم امیدی به لطف و رحمت پروردگار ندارند. زیرا در دنیا چنان با پیامبران، ستیزه جویی و مخالفت کرده اند که هیچ روزنه امیدی را برای دریافت رحمت الهی در چنین روزی (آخرت) باز نگذاشته‌اند.
از این آیات می‌آموزیم:
۱. نظام هستی از خداوند آغاز شده و به سوی او باز می‌گردد. به بیان دیگر، مبداء و معاد یکی است. غفلت از این امر، موجب پشیمانی و ناامیدی انسان در آینده می شود.
2. شادی‌ و سرمستی مُجرمان و گنهکاران در دنیا، ما را تحت تاثیر قرار ندهد، زیرا در قیامت، روزگار بسیار غم انگیزی درپیش دارند.
3. در قیامت، عشق ها و علاقه‌های بی‌پایه و کاذب دنیوی، به کینه و نفرت تبدیل می‌شود و شفیعان خیالی، مورد کفر و انکار قرار می‌گیرند.

 

 

 

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید