چهارشنبه, 04 سنبله 1388 16:48

سوره نحل آیه 116تا 119

آیات 116 و117 از سوره نحل:
" ولا تقولوا لما تصف السنتکم الکذبَ هذا حلالٌ و هذا حرامٌ لتفتروا علی الله الکذب انّ الذین یفترون علی الله الکذب لا یفلحون" ، " متاع ٌ قلیلٌ و لهم عذابٌ الیم ٌ "
ترجمه این آیات چنین است :
" و به خاطر دروغی که زبانتان توصیف می کند نگویید این حلال است و آن حرام ، تا بر خدا دروغ بسته باشید . ( زیرا ) کسانی که بر خداوند دروغ می بندند رستگار نمی شوند " ، " بهره ای اندک ( در دنیا دارند ) و برای آنان در قیامت عذابی دردناک است "
در برنامه قبل آنچه را که خداوند از حیوانات و خوردن گوشت آنها حرام کرده ، بیان شد . این آیات بار دیگر خطاب به مشرکان و خرافه پرستان می فرماید : چرا هرچه به زبانتان می آید ، درمورد احکام الهی اظهار نظر می کنید و هرچه را می خواهید حلال یا حرام می شمرید؟ مگر نمی دانید این کار ، افترا بستن بر خداست . کسی كه به خدا افترا بندد ، نه بهره ای در دنیا دارد و نه در آخرت بهره اش در دنیا اندک و جایگاهش در قیامت ، آتش دوزخ است .
البته روشن است که مخاطب این آیات ، تنها مشرکان مکه نبوده اند . در دنیای پیشرفته امروز نیز عده اي با تصویب برخي قوانین ، با سنتهاي الهي مقابله مي كنند . آنها برخی از آنچه را خدا حلال کرده ، حرام مي شمرند و بسیاری از آنچه را خداوند حرام کرده ، حلال معرفی مي كنند و آن را ترویج و تبلیغ می نمايند . اين گروه از انسانها نيز مخاطب این آیات هستند و یقینا" به سعادت و رستگاری نمی رسند .
از این آیات می آموزیم که :
1- تعیین حلال و حرام تنها به دست خداست و هرگونه اظهار یا اقدامی برخلاف آن ، بدعت است .
2- منشاء بسیاری از بدعت ها و خرافات در احکام الهی ، رسیدن به دنیا و لذات دنیوی است .
آیه 118 از سوره نحل:
" وعلی الذین هادوا حرّمنا ما قصصنا علیک من قبل و ما ظلمناهم ولکن کانوا انفسهم یظلمون"
ترجمه این آیه چنین است :
" آنچه را پیش از این برای تو شرح دادیم ، بر یهودیان حرام کردیم و ما به آنان ستم نکردیم ،بلکه آنان خودشان به خود ستم روا می داشتند "
علاوه بر آنچه در چند آیه قبل به عنوان خوردنی های حرام مطرح شد ، در آیه 146 سوره انعام ، موارد دیگری از حیوانات نیز به عنوان حرام بر یهودیان معرفي شده است .
این آیه می فرماید : آنچه که ما به طور اضافه بر یهودیان حرام ساختیم ، به عنوان کیفر آنان بود و لذا بر غیریهود حرام نساختیم .
به عبارت دیگر ، آن خوردنی ها ذاتا" حرام نبوده و نیست . بلکه تحریم الهی ، نوعی تنبیه برای رفتارهای نادرست یهود بوده و لذا بر اقوام پس از یهود ، آن حرمت نبوده است .
از این آیه می آموزیم که :
1- کیفرهای الهی ، موجب ظلم بر بندگان نمی شود ، زیرا عکس العمل گناهان و ظلمهایی است که بندگان بر خود روا داشته اند .
2- تحریم های الهی دو گونه است : تحریم های دائمی برای همه مردم در همه زمانها و تحریم های موقت برای گروه خاص و در زمان محدود
آیه 119 از سوره نحل:
" ثم انّ ربّکَ للذین عملوا السّوءَ بجَهالة ٍ ثم تابوا من بعد ذلک واصلحوا انّ ربّکَ من بعدها لغفورٌ رحیم ٌ "
ترجمه این آیه چنین است :
" همانا پروردگارت نسبت به کسانی که از روی نادانی کار بدی کردند اما پس از آن توبه کرده و ( گذشته را ) اصلاح کردند ، همانا پروردگارت پس از آن ( توبه و اصلاح ) قطعا ً آمرزنده مهربان است "
این آیه از آیات کلیدی قرآن درزمینه توبه و آمرزش گناهان است . در اين آيه خداوند به همه بندگان بشارت می دهد که هرکس مرتکب کار زشتی شد و از روی جهالت و تحت تاثیر هوا و هوس ، گناهی از او سر زد ، بداند که راه توبه بر او باز است . چنين كسي اگر به درگاه الهی اظهار ندامت و پشيمانی کند و در مقام جبران گذشته برآید و کارهای نیک و شایسته انجام دهد ، خداوند وعده قطعی به آمرزش داده است و لطف و رحمت بی پایانش شامل حال او خواهد شد .
جالب است که در این آیه و دو آیه دیگر قرآن که به این موضوع پرداخته ، واژه جهالت به کار رفته است . روشن است که مراد از جهالت ، جهل و نادانی نیست ، بلکه موردی است که انسان زشتی کاری را می داند ، اما تحت تاثیر غرایز درونی یا وسوسه هاي بیرونی ، گرفتار گناهی می شود که بعد از آن نیز پشیمان و نادم می گردد . البته کسی که بر انجام گناه اصرار دارد و از انجام آن ، اظهار ناراحتی و پشیمانی نمی کند ، مشمول این آیه نیست و رحمت الهی را دریافت نمی کند .
از این آیه می آموزیم که :
1- در اسلام بن بست وجود ندارد و خداوند راه بازگشت را برای همه بندگان باز گذارده است .
2- توبه واقعی ، همراه با اصلاح و جبران گذشته است و صرف اشک و اندوه کفایت نمی کند .

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید